Trouxen ata aquí as miñas lembranzas desta terra, de cando era nena,
a morriña de recorrer unha praia baleira, de recoller froitos no campo,
de escoitar cada mañá os paxaros na fiestra do baño.
Trouxen ata aquí as ganas que teño de bicarte,
de voltar mirar a lúa nas noites de verán sobre o teu peito nú.
Trouxen e tráio tremores e non son de medo.
Es un pouco o vento do outono que sopra na nuca do sol.
Es o bico que ceibe se pousa na cume dun monte que leba o teu nome.
Es todo o que quixen ter e foise.
Es camiñar espída polos recunchos dun río perdido
que amaina cando canta unha nai.
Un lóstego en noites de verán,
saraiba sobre as flores da avóa,
mirada perdida cara ningún lugar.
Es, e fuches. E non voltaches.
Es o emigrante máis agardado do mundo,
o morar dunha bolboreta no bico dun neno,
a choiba que ninguén quere e que todos agardan,
os segredos que garda a costa da morte,
morrer enriba de alguén e desexar quedar a vivir nel pra sempre.
Es todo o que sempre quixen ser,
pero es dende lonxe,
es a morriña que lle teño ó bosque.
Dende que vivo en Madrid.
martes, 20 de mayo de 2014
Estás desapareciéndome.
Como de costumbre, esta noche iba a escribirte, a ti, que me tienes harta. Que solo llenas folios y ganas de navegar en mares en calma. Y como de costumbre, no puedo. Olle! Vine para decirte, para decirme, que aunque no te conteste nunca, no dejo de pensarte. Que he guardado cada segundo sin ti todo este tiempo para poder pasarlo contigo mañana. Quería dejar pasar las horas para que, una de dos, o volvieras con ellas o te fueras del todo. Y...mierda! Ni has pasado de largo ni te veo volver. Esta vez aspiraba a explicarte que cada noche, cigarro en mano izquierda, bolígrafo en derecha, me lleno de valor para decirte que me muero de ganas de contarte que sabía...que no aparecerías. Un "nos vemos" y un "tal vez" no firman un acuerdo de desnudos. Y que putada! Ni un beso, ni media mirada, ni el silencio de la falta que me haces. Esta noche, y solo esta noche, he quemado todas mis libretas, partiendo, como solo tú sabes hacerlo, todo utensilio para empezar cualquier carta diciéndote "te echo de menos", pero no me ha salido bien. Todavía me queda memoria para versarte de cabeza y no olvidarte, para tenerte ganas y convertirte un poquito más en esta nada en descendente. Estás desapareciéndome. Pero ya no me queda fuerza para correr hasta tu portal y pedirte que vuelvas. Aprovecho el tirón del texto, escúchame, no me veo en otros labios ni en otra cama. Los dos sabemos que me faltas para decirte cuanto te quiero, para agarrarte del brazo y que no salgas corriendo, valiente! Si no dejas de gritar voy a tener que cerrarte la boca a la fuerza y aún no se como hacerlo. Me gustaría saberlo, y saber a ti. Esta noche he soñado contigo y, manda cojones, todavía no me he acostado. Y tú sigues en la parte baja de aquel puente. Sin oírme gritar que para tirarte necesitas altura. Pero tranquilo, para eso estoy yo aquí, para tirarme por los dos. O, por lo contrario, si fuera necesario, para tirar por la borda todas mis propuestas de sonrisas indecentes. Para eso estoy yo aquí, en la parte alta del puente, o en el borde de mi cama. Que viene siendo lo mismo, no?
Y, manda cojones...me caí sobre tu pecho.
lunes, 19 de mayo de 2014
Terra galega, morriña de ti.
Esquecinme se debería lembrarte en branco e negro ou se pola contra tería que facelo a toda cor. E de tanto cavilar caín na conta de que o mellor era borrarte deste recuncho de tarde. Prefiro que non se poña o sol, que desapareza o café do mundo, ou, o tabaco, e que a poesía non fale do teu nome, tan só por non volver ollarte. O doado deste relato foi cando non doías, cando non durmía cavilando en ti, e rozar os meus cóbados coas miñas pernas o sentar na praza do centro da cidade, non me facía tremer de lembranzas. Compliqueino todo un pouco cando decidín seguirche o paso, aínda que correras a toda presa, aínda que non tornaras a vista atrás. Cando tiven que obligarme a non abrazarte ó durmir pra non desexar quedar así toda a vida. Dende o intre no que pisei a túa cama, dende que contei con pasos mudos a distancia da túa nuca a lúa soupen que eras un pouco galego, que empezabas a doer. E que unha muller fai tempo dixérache que en min, mesmo moras. E sabías a eses puros da Habana pasada a guerra, e o retornar dos homes a praia, e cheirabas a amorodos, e tiñas os ollos escuros pra o resto do mundo, menos pra min, que ó sol das doce soupen que eran verdes, aló o fondo, coma os campos da miña terra. Saraiba, porque és saraiba e non choras de todo, en min estás e ti es todo. Pero só soupen que eras de ser galego cando tiven que marchar, e sentín morriña, lembreime da miña avoa que sempre decía, como se di no pobo, que a terra tira.
domingo, 20 de abril de 2014
Un poquito de soledad.
Parece que se haya parado el tiempo desde que te fuiste.
Aprendo a caminar sobre cristales, a olvidar ojos tristes.
Suena la banda sonora de mi muerte y no me presento,
prefiero vivir lento que hacerlo sin aliento.
Las noches están hechas para echarte de menos.
Sobraban hijos de puta y tú eras uno de ellos.
Paso frío por todo lo que no hicimos,
critico tu sonrisa por no ser mía, cariño.
No consigo despedirme, y al irte
me sobraron motivos para llorar mi parte.
Canta por mi, séptimo arte,
pero no vuelvas, aquí nadie quiere volver a verte.
Nos sobraban tiempo, y ganas.
Perdimos la cordura, madre locura si me acompañas
a este ultimo baile, de agallas.
Voy a tejer tu soga con el hilo de mis bragas.
Contra tus "no más" mis "ni menos" ,
nos salieron mal las cuentas y follamos como perros.
Imposible olvidarte, memoria de moribunda.
Aquí todos tenemos pasado olvidando lo pisado,
pero el tuyo no tiene cura.
Vete a beber a tu ciudad,
a la mía ya le sobra mierda por la que luchar.
Las aceras susurran tu nombre cada noche
y me juro que no, que no, no mas derroches.
Ni excesos ni cicatrices,
escribo tu nombre sobre mi espalda y rezo por que me olvides.
Después de tanto intentarlo
me vestí para un ultimo asalto,
medias rojo sangre para un medio lince medio gato.
A mi no me la juegas muerto de hambre,
guárdate tus besos, tu corazón de alambre.
Cazar, nunca ha sido tan fácil.
No es que seas ágil es que follar es gratis.
Esta puta ciudad se ha venido abajo,
las tías ya no se visten para salir, lo hace para empalmaros.
Y estáis contentos, vaya,
cruzáis la barrera del conformismo si os acompañan.
Tenéis un miedo irremediable a la soledad.
Jamás habéis estado tan solos y en verdad
compráis camas para olvidar.
Lo habéis perdido todo entre otras piernas, recordad:
Nacisteis sin nadie y os echasteis a llorar.
Aprendo a caminar sobre cristales, a olvidar ojos tristes.
Suena la banda sonora de mi muerte y no me presento,
prefiero vivir lento que hacerlo sin aliento.
Las noches están hechas para echarte de menos.
Sobraban hijos de puta y tú eras uno de ellos.
Paso frío por todo lo que no hicimos,
critico tu sonrisa por no ser mía, cariño.
No consigo despedirme, y al irte
me sobraron motivos para llorar mi parte.
Canta por mi, séptimo arte,
pero no vuelvas, aquí nadie quiere volver a verte.
Nos sobraban tiempo, y ganas.
Perdimos la cordura, madre locura si me acompañas
a este ultimo baile, de agallas.
Voy a tejer tu soga con el hilo de mis bragas.
Contra tus "no más" mis "ni menos" ,
nos salieron mal las cuentas y follamos como perros.
Imposible olvidarte, memoria de moribunda.
Aquí todos tenemos pasado olvidando lo pisado,
pero el tuyo no tiene cura.
Vete a beber a tu ciudad,
a la mía ya le sobra mierda por la que luchar.
Las aceras susurran tu nombre cada noche
y me juro que no, que no, no mas derroches.
Ni excesos ni cicatrices,
escribo tu nombre sobre mi espalda y rezo por que me olvides.
Después de tanto intentarlo
me vestí para un ultimo asalto,
medias rojo sangre para un medio lince medio gato.
A mi no me la juegas muerto de hambre,
guárdate tus besos, tu corazón de alambre.
Cazar, nunca ha sido tan fácil.
No es que seas ágil es que follar es gratis.
Esta puta ciudad se ha venido abajo,
las tías ya no se visten para salir, lo hace para empalmaros.
Y estáis contentos, vaya,
cruzáis la barrera del conformismo si os acompañan.
Tenéis un miedo irremediable a la soledad.
Jamás habéis estado tan solos y en verdad
compráis camas para olvidar.
Lo habéis perdido todo entre otras piernas, recordad:
Nacisteis sin nadie y os echasteis a llorar.
jueves, 17 de abril de 2014
Deberíamos empezar a medir...
Escribo esto buscando la manera de explicarme a mi misma el porqué no me atrevo a mirarte a los ojos después de follarnos en aquellas escaleras. Y no la encuentro. Será que no hemos vuelto a hacerlo, ni tanto ni tan bien. Sigo buscando una explicación aleatoria a esa que mide las distancias en kilómetros. A la que nos obliga a besarnos las ganas cada dos por tres, seis veces más de lo que lo hemos hecho ya. Nunca nos faltaron motivos y aún así, no me he parado a pensar en esos "porque sí" a cualquier vicio que nos hiciera frente. Se nos volvían los ojos miradores con vistas a esta puta ciudad cada vez que nos cruzábamos por los pasillos. Se nos hacía la boca agua imaginándonos mojados, y perdíamos el iris entre tanta pupila. Casi sin quererlo habíamos descubierto la droga más peligrosa del mundo, el vicio mutuo. En habitaciones distintas las distancias se convertían en ganas y puestas a sobrar acababan sobrando paredes entre tan poca ropa. Tal vez nos hiciera falta alguna ventana para respirarnos un poco menos. O tiempo...sí, tiempo. Porque no eramos tiempo sin llamarlo orgasmos y los segundos se contaban por la distancia que tardaba en llegar a tu ombligo. Nos vimos sumidos en una vida que cabía en una habitación de hotel, valgame dios, de treinta metros cuadrados Ni más ni menos. Eso sin contar que duramos lo que tardó el sol en recorrer una cuarta parte del cielo. Y a estas alturas todavía estoy buscando la manera en la que debo besarte cundo vuelva a verte, si es que sucedemos. Sigo pensando reiteradamente si correr o mantener la calma cuando te tenga delante, si morderme el labio o alejarme a toda prisa, si abrazarte o saludarte de lejos, para no tener que tocarte y pararme a pensar de que color tendrás los ojos. A estas alturas, todavía sigo buscando la manera de pedirme perdón por no correr hacia aquella estación sin sentido, y darte los buenos días de nuevo mientras te susurro al oído que deberíamos empezar a medir las distancias en ganas. Tengo tanto que explicarte, no es que no quiera, es que no puedo, es que no me gusta llegar corriendo a todos los lugares que llevan tu nombre. Es que tu moreno pierde mis "no más" y quiero ser menos que los nervios que me como cuando caminas medio metro hacia el Sur. Quiero verte en paralelo a distancia de un "empieza a tocarme" bajo el sol de las doce y pedirte que te vayas, para agarrarte cuando lo hagas besándote de repente. Quiero llevarte a donde siempre, desnudarme si me miras como solo tú sabes y empezar quitándote los zapatos, porque tenemos para largo.
Siento acabarlo así, sigo buscando la manera de masturbarme sin pensar en ti.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

